Bardzo wiele się dzieje. Bardzo wiele się zmienia.
Jedyne co pozostaje stałe, to nasze wspomnienia.
Wracam do nich. Dotykam ich. Szturcham.
Zalewa mnie fala tamtych uczuć i emocji. Trochę pływam, trochę się w nich topię. Czuję je dokładnie pod skórą. Zawsze były silne. Silniejsze niż obrazy. Zmieniają mi oddech i bicie serca. Najbardziej lubię zamykać wtedy oczy.

Wiosna! Nareszcie zbliża się wielkimi krokami!
Po migrenowych bólach głowy, złym samopoczuciu psa (choć aktualnie dostaje antybiotyki na bakterie w uszku - mimo naszych starań, stało się), udaliśmy się w końcu na pierwszy, iście wiosenny spacer! Bez śniegu! Bez odwilży! Tylko my, pola, i przepiękne słońce!
W lesie świergotały ptaszki, mrówki już się uwijają w swoich wielkich kopcach. Powietrze było naprawdę rześkie, niebo błękitne - no czego chcieć więcej! Szliśmy sobie powoli, wygrzewając nasze stęsknione słońca twarze. Wokół było mnóstwo śladów zwierzyny. I mieliśmy okazję ją spotkać! Po małym odpoczynku na ścieżce, gdy wstaliśmy, naszym oczom ukazało się stado jeleni biegnących w naszym kierunku! Zatrzymały się i przyglądały się nam przez chwilę.  Zmieniły swój cel podróży i pobiegły dalej. Piękne, wielkie zwierzęta!










































 P.s. Och! Jak żałuję, że nie możecie kliknąć w zdjęcie stada jeleni i "zobaczyć je bardziej" ! Pomyślę nad udoskonaleniem galerii.

Bardzo się cieszę, że w minioną niedzielę szybko i sprawnie spakowaliśmy swoje trzy tyłki w samochód i pojechaliśmy na pole. Zmieniliśmy też plany spacerowe rodziców - "chodźcie z nami!". I nie żałowali. Świeciło przepiękne zimowe słońce. Mróz trochę szczypał policzki. I był śnieg, którego w moim regionie dość mało więc wszyscy cieszymy się na niego jak dzieci. Znaleźliśmy też niezłe ślizgawki na polnych drogach, dlatego zabawy i śmiechu było co nie miara.
I mam także cichą nadzieję, że to nie jedyny iście zimowy spacer w tym roku.